غزل شمارهٔ ۱۴۴

برداشت: آیا عقل تو را شناخت یا عشق و روح پاکت؟ آیا لوح محفوظ تو را می‌شناسد یا فرشتگان در آسمان؟

برداشت: آیا جبرئیل خواب می‌بیند، یا عیسی، یا موسی؟ ممکن است که تو در آسمان‌ها، یا در درخت سدر، یا در اوج هستی قرار داری؟

برداشت: کوه طور بارها طعم خون را در آرزوی عشق چشیده است، زیرا از خداوند، نور دین به کوه در می‌آید و صدا می‌زند.

برداشت: پرای پر بافته‌ام، به گونه‌ای که زیبایی چهره‌اش باعث حسادت من شده است. جانی که از شوق او به وجد آمده، به عشق او فریاد می‌زند و این دلهره و شوق را درون خود احساس می‌کنم.

برداشت: اگر یک تار مو از زیبایی او بدون حجاب به ما برسد، غیرت و حسادت خدا در دو جهان آتش به پا خواهد کرد.

برداشت: از پشت هزاران پرده‌ی زیبایی‌اش نداهایی به جان می‌نشیند و می‌گوید: آفرین، آفرین!

برداشت: در این بیت به شکوه و زیبایی سجده‌ای در تبریز اشاره شده است. همچنین به بلندای سروِ استوار و زیبا که به نوعی نماد علو و افتخار است، پرداخته شده و حس عمیق و روحانی که این عناصر به انسان منتقل می‌کنند، بیان شده است. با یک تصویر شاعرانه، دلنشینی و معنای عمیق این مکان و اشیاء به تصویر کشیده می‌شود.