غزل شمارهٔ ۱۴۱

برداشت: یاران تو مانند سنگ هستند، در حالی که تو مانند مرجان می‌درخشی. چرا آسمان با تمام موجودات جسمانی خود همراه است و تو را با جانش گره زده است؟

برداشت: وقتی تو می‌رسی، همه‌ی اجزای وجودم به شوق و شادی به تکاپو درمی‌آیند. اما وقتی تو می‌روی، همه چیز به ناگاه دلتنگ و غمگین می‌شود. این چرا به خاطر نزدیکی و دوری توست.

برداشت: با یاد تو، تمام وجودم شاداب و سرزنده می‌شود، حتی وقتی که با دشمنانم رو به رو می‌شوم، لبخند به لب دارم و با قدرت مواجه می‌شوم. چرا که یاد تو به من نیرو می‌دهد.

برداشت: عقل بی‌خبر از زیبایی‌ها و ویژگی‌های توست، اما وقتی که زیبایی و نشانه‌های تو را ببینید، توانایی درک و تشخیص پیدا می‌کند.

برداشت: بدن به جان می‌گوید که از عشق او دوری کن، اما جان به بدن می‌گوید که چرا باید از چشمه حیات دوری کرد؟

برداشت: تو زیباترین فرستاده‌ای که از جانب خداوند آمده‌ای، اما چرا کسی با این دلایل روشن به تو ایمان نمی‌آورد؟

برداشت: کسی را پیدا کن که دلیل و برهانی به روشنی چهره تو داشته باشد. چرا این همه کفر و ناپاکی‌ها از زیبایی یوسف کنعانی کم نمی‌شود؟

برداشت: هر جا که کاری کنی، نتیجه‌اش به تو برمی‌گردد. اگر از نیکوکاری و احسان خودداری کنی، نتیجه‌ای هم نخواهی دید.

برداشت: هر کجا که ویرانی و نقصی وجود دارد، نشانه‌ای از امید و فرصتی برای پیدا کردن گنج و ثروت نهفته است. چرا برای جستجوی گنج حقیقی به دنبال آن در دل ویرانی‌ها نیستی؟

برداشت: در هیچ کجای دنیا بازاری را ندیده‌ام که بدون ترازویی مناسب بتواند کار کند. همه چیز در این عالم به گونه‌ای سامان یافته و متوازن است، پس چرا برای آن هیچ معیاری وجود ندارد؟

برداشت: اگرچه این حیوانات بار شن و خاک را بر دوش می‌کشند، چرا این سواران از میدان نبرد عقب می‌مانند؟

برداشت: هر آهنگ، شروع و پایانی دارد، اما اینجا باید بدانیم که این آهنگ هرگز به پایان نمی‌رسد. پس بی‌خود نکنید که فکر کنید تمام شده است.