غزل شمارهٔ ۱۴۰

برداشت: دردهای ما در این دنیا هرگز درمان نشود، مبادا که بی‌شما بمیرم و بدون شما، زندگی‌ام بی‌معنا شود.

برداشت: دل‌های عاشقان فقط با یاد شما روشن و شاداب است، و گل خوشبویی که در وجود ماست، بی‌حضور شما خندانی نخواهد داشت.

برداشت: به شنیدن از ایمان توجه کن که با صدای بلند می‌گوید: با دو زلف زیبا و فریبنده‌ات، ای کافر، مبادا که ایمان از تو دور شود.

برداشت: عقل به جایگاه بالایی دست یافته و همچون یک سلطان در دل ما قرار دارد. آسمان، مانند چتری است که بالای سر این سلطان قرار دارد. بنابراین، نباید اجازه دهیم که این سلطان بدون وجود شما و حمایت شما در افکار و زندگی‌تان بماند.

برداشت: عشق را در میان عاشقان دیدم که مانند یک ساقی به ما جان می‌دهد. نکند که دیدن آنها بدون شما باشد.

برداشت: شما که مانند دم عیسی هستید و می‌توانید جان‌های مرده را زنده کنید، تمام کشور مصر و یوسف در کنعان را تحت تأثیر قرار دهید و بگذارید بدون وجود شما چیزی از زندگی نباشد.

برداشت: وقتی که به حقیقت عشق شمس‌الدین تبریزی پی بردم، چهره‌ام مانند طلا درخشید و به خود گفتم که مبادا بی‌وجود شما باقی بمانم.