غزل شمارهٔ ۱۳۷

برداشت: چرا با چنان قدرت و سلطنتی ناتوانی؟ تو باید مثل یک گوهر باارزش باشی، پس چرا خودت را به سنگی بی‌ارزش تقلیل می‌دهی؟

برداشت: هر موجودی که به تو نزدیک می‌شود، تو را از هم می‌پاشد و می‌کشد، زیرا تو نه مانند، چیزی مرده و بی‌روح هستی. بلکه تو همانند پرنده‌ای زنده و با نشاط هستی.

برداشت: چشم تو وقتی به نگاه دیگران می‌افتد، شرمنده می‌شود از اینکه به چیزهای زودگذر و فانی نگاه می‌کند. چرا اینگونه است؟

برداشت: آن کسی که هیچ‌کس از او قرض نمی‌گیرد و به او توجهی نمی‌کند، چرا باید به چیزهایی که نمی‌داند و از آن‌ها خبر ندارد، اهمیت دهد؟

برداشت: آن فرد بدبختی که کفر و نفاق را از جان تلخ‌اش می‌ترسد، زهر را بر تو می‌ریزد، اما تو چرا باید شهد ایمان را داشته باشی؟

برداشت: تو چگونه می‌توانی این‌قدر ناپایدار باشی، در حالی‌که او فقط سایه‌ای از توست؟ در واقع، او تنها یک تصویر مادی است و تو وجودی زنده و معنوی داری. چرا باید این‌طور باشی؟

برداشت: او به نقاط ضعف تو دقت می‌کند تا نواقص خود را پنهان کند، تو از روح خود خبر داری و می‌دانی که این رفتار چراست.

برداشت: وقتی که در وجود او هستی را می‌بینی، احساس می‌کنی که انگار من وجود ندارم. اما وقتی او را نمی‌بینی، می‌گویی که او در حقیقت همین حالاست. چرا این چنین است؟

برداشت: خشم دوستان یک موضوع فرعی است و آنچه که اصل و اساس رابطه را تشکیل می‌دهد، عشق و محبت است. چرا باید به خاطر یک موضوع فرعی، اصل محبت را کنار بگذاری؟

برداشت: پادشاهی که بر حق است مانند شمس تبریزی است و در واقع هیچ کس به پای او نمی‌رسد. ناحقی را کی بتوان اصلی دانست، وقتی که پادشاهی چون او وجود دارد؟