غزل شمارهٔ ۱۳۶

برداشت: به دیگران توجه نکن و فقط به عشق و معشوق خودت بپرداز، زیرا او در میان همه‌ی زیبایی‌ها و خوشی‌ها، خاص‌ترین و شیرین‌ترین است.

برداشت: زیبایی و جذابیت چشمان معشوقه باعث شگفتی و حیرت یوسفان شد و دل‌های آنها را تحت تأثیر قرار داد. این عشق و دلبستگی به‌گونه‌ای است که روح و جان انسان را به مستی می‌آورد و همه حواشی و پرده‌های ظاهری را کنار می‌زند. معشوقه‌ای که به نوعی دل‌باخته و خمار عشق است، با غمزه‌ای عمیق و خونی، نه تنها دل عاشقان را می‌رباید بلکه آنها را در دنیایی ماورایی و عارفانه غرق می‌کند.

برداشت: جان ما به اندازه سگان در کوی او سرشار از عشق و فداکاری شد. بی‌شمار آفرین بر وفاداری و شجاعت سگی که برای عشق و مقصد خود این‌گونه جانفشانی می‌کند.

برداشت: در نغمه‌های عشق، به اندازه صد بهار جاودانی، هزاران بلبل در میان گل‌ها و باغ‌ها وجود دارند.

برداشت: دل مانند زنجیری از عشق آن مسیحی که با او عهد بسته است، به همین دلیل غیرت بر ایمان ما غلبه کرده است.

برداشت: خورشید نه از سمت مشرق آمده و نه از سمت مغرب، بلکه از عمق جان خود به ما تابیده است. مانند ذره‌ای که به رقص درمی‌آید، تمام دیوارها و فضا نیز تحت تأثیر این نور و انرژی به حرکت درآمده‌اند.

برداشت: ما مانند ذراتی کوچک هستیم که در جستجوی آن خورشید هستیم و رفتار ما در طول روز و شب مانند حرکتی رقص‌وار است.

برداشت: ما به عاشقان عشق کمک‌های زیادی می‌کنیم، چون شمس‌الدین تبریزی اکنون دوستان ماست.