غزل شمارهٔ ۱۳۳

برداشت: نگاه فریبنده‌ی عشق تو می‌تواند کسی را که نیازمند است به خود جذب کند، حتی اگر او تنها یک جو برای زندگی داشته باشد و هیچ پادشاهی نتواند او را با ثروت و تاجش راضی کند.

برداشت: عاشق با همه عشق و اشتیاقش، به خاطر محبوبش از دل و جان مایه می‌گذارد و از زخم‌های عاطفی‌اش برای زیبا کردن و تزیین دنیای محبوب خود، همچون پارچه‌های نفیس و گرانبها استفاده می‌کند.

برداشت: در دل عاشق، هیچ نشانی از غم و اندوه دو جهان وجود ندارد. در برابر منزلت و مقام مکی، چه ارزشی دارد مقام یک حاجی؟

برداشت: عشق، راهی است به سوی بالای مقام زیبایی، پس از چهره عاشق، داستان صعود به اعلی را بازگو کن.

برداشت: زندگی مانند میوه‌ای است که از درخت آویزان شده و باید از آن چید. از این‌رو، تو در زندگی افرادی را می‌بینی که همواره در تلاش و فعالیت هستند، مشابه حلاجانی که در کار خود کوشا هستند.

برداشت: اگر علم و آگاهی واقعی و عمیق وجود نداشته باشد، چگونه می‌توان به باورها و سخنان مختلف ارزش داد؟ من بنده و تابع علمای بخارا و نظرهای ایشان هستم.

برداشت: اگر به خودت توجه نکنید و هوشیار نباشید، ممکن است در درگیری‌های سخت و ناسازگار دچار مشکل شوید. از تجربیات کسانی که در میدان‌های مختلف نبرد و جنگ هستند، بیاموزید و خود را آماده کنید.

برداشت: شخصی مانند فرزین، که در مسیر نادرست گام برمی‌دارد و چهره‌اش تیره است، بر روی سطح بازی شطرنج در مقابل شاه، حرکات و ترفندهای شطرنج را به بازیکن جسور و لجباز آموزش می‌دهد.

برداشت: ای کسی که با دل و جان به خواندن می‌پردازی و روحانی شده‌ای، در این مهمانی بزرگ چه ایرادی به مهمانان می‌گیری؟

برداشت: عاشق آشفتگی خود را بیان می‌کند که در دنیای عشق، همواره این غارت و ویرانی در دل‌ها ادامه دارد.

برداشت: بس کن ای بلبل، عشقش برایش نغمه‌ها می‌خواند. در برابر بلبل، چه جایگاهی دارد صدا و آواز دراج؟