غزل شمارهٔ ۱۳۲

برداشت: در دل پرده‌های سرخ رنگ، عشق مانند باغی پر از گل می‌درخشد و عاشقان با زیبایی عشق، به کارهای شگفت‌انگیزی مشغول هستند.

برداشت: عقل می‌گوید که محدودیت‌ها و چهارچوب‌هایی وجود دارد که نمی‌توان از آن‌ها عبور کرد، اما عشق بر این باور است که راهی وجود دارد و من بارها از آن رد شده‌ام.

برداشت: عقل مانند تاجری است که در یک بازار وجود دارد و عشق را از جایی دیگر می‌بیند و آن را شروع می‌کند. عشق هم مانند بازاری است که در آن نسبت به عقل و تفکر جایگاه خاصی دارد.

برداشت: بسیاری از افرادی که در راه عشق جان خود را فدای اصل و ایمان می‌کنند، در سکوت و به دور از دیده‌ها، بر بالای دار به شهادت می‌رسند.

برداشت: عاشقان که رنج و سختی را تحمل می‌کنند، در دل خود احساس شوق و ذوق دارند، در حالی که افراد عقل‌گرا و بدبین، در دل خود به انکار و نادیده گرفتن می‌پردازند.

برداشت: عقل به انسان می‌گوید که در دنیای فانی تلاش نکن، زیرا در این دنیا جز درد و رنج وجود ندارد. اما عشق به او می‌گوید که رنج‌ها و مشکلات، خود بخشی از وجود تو هستند و در حقیقت در عمق وجود تو قرار دارند.

برداشت: به خودت بیا و مشکلات را از دل خود دور کن تا بتوانی زیبایی‌ها و شادی‌ها را در وجود خود ببینی.

برداشت: زمانی که شمس تبریزی در میان ابرها به مانند خورشید صحبت کرد، مانند این بود که خورشید در میان ابرها تابید. و پس از آن، گفته‌ها و حرف‌ها به‌تدریج از بین رفتند.