غزل شمارهٔ ۱۳۰

برداشت: بیدار کنید نوش‌خواران را تا برای نوشیدنی از آنها استفاده شود، همان‌طور که جان نیاز به بیداری دارد.

برداشت: ای ساقی، باده‌ای از قدیم به ما بده که یادگار و باقی‌مانده‌ای از آن دوران باشد.

برداشت: در مسیر گلوی خود، راهی برای عبور ندارد، اما می‌تواند زبان را به سخن درآورد.

برداشت: ای ساقی، جان را مانند مشک بساز که جان باارزش و پنهان را بشناسی.

برداشت: به سمت آن صبحانه‌خوران برو که آن مشک سبک و سنگین را دارند.

برداشت: از چشمان خمار و مستت، خوشی و لذتی به من بده که مرا به راهی ببرد که آرزویش را دارم.

برداشت: از چشمان من باده‌ای به تو بده که به این ترتیب، لب‌هایم از حال و هوای خود بی‌خبر بمانند.

برداشت: زیرا ساقی آن چنان اقدام می‌کند که در مجلس، نوشیدنی پنهانی را به آشکار می‌آورد.

برداشت: بشتاب که نگاه هر ذره به دنبال حقیقت آشکار شده است.

برداشت: نافۀ مشک را در دست بگیر و آن را بشکاف، مانند اینکه آسمان را بشکافی.

برداشت: بخاطر عطر خوش آن مشک، صبر یوسف‌ها را به یاد می‌آورد.

برداشت: وقتی نامه رسید، برای شمس تبریز که نورافشان است، سجده کن.