غزل شمارهٔ ۱۲۹

برداشت: دل مردی که خوب و با انصاف است را نشکن، بگذار در مسیر ظلم و ستم پیش برود.

برداشت: احساس کن رحم کن، ای کسی که در دین و مذهب به قربانی کردن موجودی لاغر نپردازند.

برداشت: مستم و عشق تو در وجودم جاری است، پس آن گوی شراب گرانبها را به من بده تا این حال و احساس را از آن به دست آورم.

برداشت: به من نصیحتی کن و کاری کن که آن چشم خواب‌آلود و زیبا را آرامش بدهی.

برداشت: به هندوان جادو بگویید که از حد و مرز خود فراتر نروند و جادوگری را نازا نکنند.

برداشت: شَش‌دره اصطلاحی است در بازی تخته‌نرد؛ یعنی بازیکن در وضعیتی می‌افتد که راه نجاتی ندارد. کنایه است از عالم سرگشتگی. « شش در » همچنین یعنی شش جهت عالَم

برداشت: لحظه‌ای درنگ کن و به گرد هم آوردن حلقه پریان بپرداز.

برداشت: این حالت مستی و سرخوشی به قدری عمیق و تأثیرگذار است که هر لحظه انسان را به طرف آن جذب می‌کند. انگار که هر دمی، بزم جدیدی سرشار از لذت و شادی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: مثل اینکه صد جا حرف و سخن را محدود کرده‌ای، مانند مشک شکر که در آن معسکر (محل نگهداری) وجود دارد.

برداشت: ای عشق، همانند یک برادر، بیا و سلامی سطحی را تقدیم کن.

برداشت: ای ساقی، جان مرا به چیزی جز حق و صداقت مشغول نکن و حق برادری را نادیده نگیر.

برداشت: ای نوح زمانه، این کشتی دل را به حرکت درآور و به دیگران امید و نجات ببخش.

برداشت: ای جانشین پیامبر، آن جام پر از نیکویی را به گردش درآور.

برداشت: پیامی از دمیدن در صور داری، لب‌های پیامبری را بگشا.

برداشت: ای رنگ سرخ تو، پرچم‌دار به‌پرواز درآور پر و بال جعفری را.

برداشت: این فضا را با گل‌های لاله و گل‌های سرخ پر کن و زیبایی خاصی به آن ببخش.

برداشت: دیگر نمی‌توانم به دور این شراب قرمز بگردم و لذت آن را از دست بدهم.