غزل شمارهٔ ۱۲۷

برداشت: این شعر به دنبال بیان این مفهوم است که عشق واقعی، از روی خواسته و تقاضا نیست، بلکه از درک عمیق و دانایی نسبت به عشق می‌آید. در واقع، عشق خالص و صادق، نیازی به درخواست و طلب ندارد و خود به خود به وجود می‌آید. شاعر به نوعی به جستجوی مطرب یا کسی که موسیقی عشق را به درستی درک کند، اشاره دارد.

برداشت: مردم به امید زندگی می‌کنند و من در حالی که همچنان آرزو دارم، به گور رفتم و چیزی از این امید ندیدم.

برداشت: ای عزیز، اگر روزی در بهشت درخت طوبی را دیدی، بدان که من همواره به یاد تو هستم.

برداشت: اگر او به‌طور پنهانی زندگی کند، مانند خضر، تنها در حاشیه‌های دریا می‌گذرانید.

برداشت: ای باد، سلام ما را به او برسان، زیرا در دل ما به خاطر او شوری و هیجان وجود دارد.

برداشت: می‌دانم که سلام‌های گرم و صمیمانه به محبوب عاشقان می‌رسد.

برداشت: عشق مانند چرخش دائمی و پیوسته‌ای است که به جریانی با ثبات اشاره دارد و به تداوم و پایداری آن اشاره می‌کند. همچنین مسیر عشق به وسیله‌ای نامشخص و غیرمادی تعیین می‌شود، نه از طریق عمل یا تلاش‌های ملموس.

برداشت: در بیان دعا و یاد خدا، چشمان اشک‌بار به دور خود می‌چرخند و جان‌ها را به حالت سکون و تفکر می‌آورند.

برداشت: ذکر محبوبی که خاموش است همچون کمندی است که دل را به خود می‌کشد و شادی و شور و شوقی را در وجود ایجاد می‌کند.