غزل شمارهٔ ۱۲۶

برداشت: از بی‌احترامی به افراد ناتوان و بی‌مقدار خودداری کن و به این افراد ارزش نده.

برداشت: اگر دزدی فرصت پیدا کند، ممکن است به سرعت کار خود را انجام دهد و چیزی را برباید.

برداشت: آن‌ها را به حلقه‌ی در دعوت نکن، چرا که لایق این مقام نیستند.

برداشت: قبل از تو به خاطر نیات و خواسته‌های خود به فریب و نیرنگ می‌آیند، اما از این حقیقت که روشن و واضح است، چیزی پنهان نکن.

برداشت: این افراد چون خودشان غمگین و نگران هستند، چگونه می‌توانند غم را از تو دور کنند؟

برداشت: تنها در خلوت عشق می‌توان به التیام رنج‌های دل‌های حساس پرداخت.

برداشت: انسان یا با دیدن دوستش احساس شادی می‌کند، یا با فکر کردن به او، و در غیر این صورت زندگی برایش معنایی نخواهد داشت.

برداشت: در خیال دیدن دوست، جان خود را در حال سجده قرار بده.

برداشت: در برابر او مانند چراغی ایستاده‌ایم؛ چرا که فرصت‌ها برای مهمانان فراهم است.

برداشت: اگر در این دنیا تنها بمانی و از آن عقب بمانی، چگونه می‌توانی حقیقت و اصل این زمان را ببینی؟

برداشت: زمانی که از جایی عبور می‌کند، چشمش به زیبایی‌های آن مکان می‌افتد و روحش را مجذوب می‌سازد.

برداشت: ای جان، تو با تن خود مثل قازغانی که در آتش است، زندگی می‌کنی، اما نه تویی که مثل قازغان زندگی کنی.

برداشت: اگر از درون خود احساس شور و هیجان را ببینی، دیگر به سراغ داستان‌ها و افسانه‌ها نرو.

برداشت: به دقت به وضعیت خودت نگاه کن و به عمق درون خود پی ببر.

برداشت: این وضعیت نشانه‌ای از مسیر نادرست است که برای کسانی که گم شده‌اند، مشخص می‌کند.

برداشت: وقتی که از این مرحله عبور کردند، به راحتی می‌توانم درباره آن افراد صحبت کنم.

برداشت: این جمله به این معناست که هدف این است که بگوییم یا روشن کنیم که چه چیزی باعث روشنایی آسمان می‌شود.

برداشت: من به شمس حق و دین احترام می‌گذارم، که پناهگاه روح و جان انسان‌هاست.

برداشت: تبریز به قدری درخشان و بالا رفته که دل را گم نکنید و نردبان را فراموش نکنید.