غزل شمارهٔ ۱۲۵

برداشت: تو گفتی که هیچ‌گاه گزیده‌ای بر ما نمانده، پس این را در دل مفرما و در خاطر نبند.

برداشت: خواسته‌ات را بررسی کن و برای رسیدن به آن تلاش کن، هرگز نگویید که فردا انجام می‌دهم.

برداشت: اجازه بده که در سایه‌ات به آرامش برسم و خوشحالی را تجربه کنم، ای درخت خرما.

برداشت: عشق تو در قلب من به زیبایی و شیرینی وجود دارد، مانند شکر و قند که در حلوا ذوب شده‌اند.

برداشت: چهره‌ی تو در چشم من مانند یک مرواید در دل دریا است.

برداشت: شما نیز با سر خود حرکتی انجام بده و بگو که چه تماشا و چه دیدنی است.

برداشت: دیشب به من وعده‌ای دادی، اما حالا می‌پرسم که آیا آن را فراموش کرده‌ای؟

برداشت: اگر نتوانم به خورشید نزدیک شوم، حداقل از دور آرزو می‌کنم.

برداشت: ای معلا، خورشید و هزاران خورشید دیگر همه در آرزوی تو به سر می‌برند.