غزل شمارهٔ ۱۲۴

برداشت: ای ساقی، تو نوشیدنی‌ای را به من بده که هیچ مکانی ندارد و صفاتش هیچ نشانی ندارد.

برداشت: بیشتر کن تا روحی سرشار و شاداب داشته باشی و جانت را به حرکت درآوری.

برداشت: دوباره بیا و به من بیاموز که چگونه مانند تو ساقی شوم و حافظه‌ام را پر کنم از عشق و شادمانی.

برداشت: زمانی که چشمه‌ای از دل سنگیان فوران کند، تو باید ظرف جسم و جانت را بشکنی و از آن بهره‌مند شوی.

برداشت: به عاشقان خوش بگذران و به آنهایی که فقط به دنبال نان هستند، حسرت بده.

برداشت: نان نمایانگر هنر و مهارت در ساخت و ساز است که به منظور رهایی بدن از محدودیت‌ها به کار می‌رود و همچنین به روح و زندگی جان بخشیده و مانند بارانی بر آن می‌بارد.

برداشت: من در این دنیا سفره‌ای پهن کرده‌ام، حالا بیا سر خم آسمان را باز کن و به آن بیندیش.

برداشت: چشمان خود را که فقط عیب‌ها را می‌بینند ببند و چشمان جدیدی را باز کن که به عمق موضوعات و حقایق واقعی می‌نگرند.

برداشت: وقتی که از افکار و اعتقادات مختلف فارغ شویم و دیگر به مکان‌های مذهبی و نمادهای دینی اهمیت ندهیم، می‌توانیم به درک بهتری از حقیقت و تفاوت‌ها برسیم.

برداشت: سکوت کن، زیرا آن دنیای خاموش صدای ما را در این دنیا بازخواهد کرد.