غزل شمارهٔ ۱۲۱

برداشت: وقتی خانه‌ی تو با آتش و شعله‌های ما آغشته می‌شود، از کجا می‌توانی انتظار داشته باشی که ما از این وضعیت ناراحت نشویم؟

برداشت: این بیت به این معناست که اگر بخواهی از رستم و زال بگویی، باید از اسبش و نیزه‌ای که در دست دارد هم صحبت کنی. به طور کلی، اشاره به این دارد که هر داستان یا شخصیتی به همراه ویژگی‌ها و ابزارهای خاص خودش شناخته می‌شود و نباید فقط نیمی از داستان را گفت.

برداشت: زیرا تنها انسان‌های راستگو می‌توانند فریب و نیرنگ و بهانه‌های ما را درک کنند.

برداشت: ما در دل هیچ‌کس جا نمی‌شویم، زیرا در ذهن او ما را جای داده‌اند.

برداشت: هر جا که نشانه‌ای از او را ببینی، آنجا نشان از حضور ماست.

برداشت: از عشق صحبت کن که عشق می‌تواند ما را در دام بیندازد، اما مواظب باش که درباره ما چیزی نگوید.

برداشت: با ذهن و دل خود تا زمانی که به کسی در دل‌نوشته‌هایمان اشاره نکنی، راز عشق و داستان زندگی‌ام را نگو.

برداشت: اگر به چیز خاصی اشاره کنی، می‌گویم که تو به نوعی در میان ما وجود داری.

برداشت: در تبریز، شخصی به نام فلانی در حال خوش‌شانسی و موفقیت است و دل ما هم به خاطر او شاد است.