غزل شمارهٔ ۱۱۹

برداشت: لخلخه‌ ترکیبی است از مواد معطر مثل مشک و گلاب و ...‌

برداشت: ای ساقی زیبا، شراب رنگی را پیش بیاور و به ما بده.

برداشت: کسی از من پرسید که آن نوشیدنی خوب و خوشمزه که شیرینی‌اش در همه جا پخش شده چیست و به اندازه‌ای زیاد است که به آسانی نمی‌توان آن را حمل کرد.

برداشت: لطفاً آن جام پر از شراب را بریز بر وسوسه‌های غیرممکن.

برداشت: صعوه‌: گنجشک

برداشت: قبل از اینکه سختی و دشواری به ما برسد، بیایید سبک و بی‌غمی کنیم و زندگی را با هم بگذرانیم.

برداشت: در این بیت، به پرتو نور و زیبایی اشاره شده است. گویی که ماه می‌چرخد و نوری دلپذیر را در فضا می‌پراکند. همچنین، به رنگ و لطافت خاصی اشاره شده که یادآور زیبایی و جذابیت می‌باشد. در نهایت، به این معناست که زیبایی و دل‌انگیزی در این تصویر مشهود است.

برداشت: تماشا در اینجا یعنی عیش و سرور. بیت یعنی ما را همه مست و کف‌زنان کن و آنگاه این تماشا و عیش و سرور را ببین‌.

برداشت: عَلالا‌: غوغا و بانگ بلند.

برداشت: دست کسی که بر گردن این دوشید نیافتاده، همان کسی است که هم شاه من است، هم دوست و هم سرپرست من.

برداشت: او نیز به زیبایی گل، یار را می‌بوسد و با دست خود پاهایش را نوازش می‌کند.

برداشت: این کیسه به خاطر سخاوتمندی باز است و شما می‌توانید بدون نگرانی از آن خرج کنید.

برداشت: او دستار و قبا را کنار گذاشته، چون می‌خواهد بداند که آیا می‌توانید این را به عنوان گروی برای فردا قبول کنید یا نه.

برداشت: مهر و محبت ناشی از شراب، به اندازه‌ای عمیق و واقعی است که هیچ والدینی نمی‌توانند آن را تولید کنند.

برداشت: پس اصل خویشی و محبت‌، می و مستی‌ است که در آن، دشمنان و اعدا چنین (با‌هم دوست) شدند.

برداشت: این عربده و سرخوشی ناشی از نوشیدن شراب دنیا در مجلس خدا جایی ندارد و نمی‌تواند در حضور او وجود داشته باشد.

برداشت: در اینجا سخن از حالت و احوال است. نه شور و هیجان وجود دارد و نه قیام و نه جنگ، بلکه فقط ساقی و شراب هستند که مجلس را به زیبایی می‌آرایند.

برداشت: سکوت کن، زیرا از حالت مستی، جانِ کافر می‌گوید که هیچ معبودی جز خدا نیست.