غزل شمارهٔ ۱۱۷

برداشت: از فاصله، شمس دین را دیدم که به عنوان افتخار تبریز و حسرت چین به شمار می‌آید.

برداشت: آن چشم و چراغ آسمان، همان چیزی است که زندگی را به زمین باز می‌گرداند و آن را سرشار از حیات می‌کند.

برداشت: ای کسی که به این شکل و شمایل گشته‌ای، هر کس که او را دیده، چنین حالتی را در او مشاهده کرده است.

برداشت: گفت: به کدام کس به زاری و ناله بپردازم؟ گفتم: به کسی که در کمین نشسته است.

برداشت: این سخن را گفت و ناگهان از عالم غیب، کمین او را آشکار کرد.

برداشت: آتش به وجود بنده می‌زند و کینه و تکبر را از ریشه می‌سوزاند.

برداشت: دلی که به حال خود نباشد، مانند لاله‌ای است که از شراب مست شده و یاسمن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: در دامن او هدف واقعی و بزرگ زندگی نهفته است و او با مهربانی و سخاوت، آن را در اختیار ما قرار می‌دهد.

برداشت: پادشاهی که وقتی ماه را می‌بیند، زین بر سینه‌ی آسمان می‌نهد.

برداشت: به آرامی بنشین و حقایق را بگو، زیرا که هیچ‌کس همتای پادشاه واقعی روح نیست.

برداشت: به خدا سوگند که هیچ خبری از او نیست حتی برای جبریل، فرشته‌ای که همواره مورد اعتماد و پاک است.

برداشت: حالتی که او به وجود می‌آورد، چرخ افلاک را به حرکت درمی‌آورد.

برداشت: زمانی که به موضوعی دیگر نگریستیم، مطمئناً دیگر نمی‌توانیم اطمینان را به سادگی به دست آوریم.

برداشت: او ای وای، چقدر سریع آن دوران خوش وصال از دست رفت و آن لحظه‌های دلنشین به یادگار پوستین به پایان رسید.

برداشت: ای موسیقی عشق شمس دین، جان تو! همین را دوباره برایم بگو.

برداشت: وقتی به حضور او می‌رسم، حتی بر روی خاک هم سرم را به زمین می‌زنم.