غزل شمارهٔ ۱۱۳

برداشت: ای نوازنده، دل را برای یاری آماده کن و در زیر پرده، نغمه‌ی اندوه را بسرای.

برداشت: به زیبایی و لطافت چمن و گل نگاه کن و با بلبل بهاری هم‌صحبت شو.

برداشت: می‌دانی چقدر زندگی و شادی در محفل عشق وجود دارد وقتی که انسان خود را فدای آن می‌کند؟

برداشت: وقتی که فراوانی خوشبختی را دیدی، آن را به دست آور و از شمارش زمان صرف نظر کن.

برداشت: ای روح، تو به جستجوی عشق و زیبایی پرداخته‌ای که می‌تواند زندگی را برای یک شکارچی جاودانه کند.

برداشت: ای ساقی، من از مشکلات و دشواری‌های زندگی خسته و ناامید شده‌ام. اکنون زمان آن رسیده که مرا با شراب بی‌خبری رهایی دهی.

برداشت: مرا و محیط دور و برم را زیبا و آراسته کن، چون تو خود به خوبی و زیبایی می‌پردازی و در کار خود ماهری.

برداشت: در دل این مجالس پنهان، افرادی وجود دارند که جان تازه‌ای پیدا کرده‌اند و روحی تازه را در شراب‌خواری جستجو می‌کنند.