غزل شمارهٔ ۱۱۲

برداشت: ای عید، وقتی که به خاطر تو خاطرات خوب و خوش ما نمایان می‌شود، بیا و جشن ما را زینت بخش!

برداشت: تو روح و جان عید هستی و با زیبایی‌ات، برای ما هزاران عید و شادی به ارمغان می‌آوری.

برداشت: وقتی که ما از حالت عدم و نیروی نیستی خارج شدیم، دیگر غم و اندوه نمی‌تواند بر ما کارساز باشد.

برداشت: وقتی که ما خود را شبیه دیگران کردیم، دیگر نباید نگران دیگران باشیم.

برداشت: شما با لباس زیبایی و شعرهای خیال‌انگیز خود، توجه ما را جذب کرده‌اید، اما زیبایی واقعی در دل عزیز ما نهفته است.

برداشت: کتاب فریب و نیرنگ شما را، سرزنش محبوب فریب‌کار ما را.

برداشت: عید برای شما در هر سال دو بار فرا می‌رسد و هر لحظه برای ما جشن و شادی جدیدی به همراه دارد.

برداشت: خداوند جبار ما را با زیبایی‌های فراوانی خلق کرده است و امید داریم که شما نیز از ثروت و نعمت‌های زیادی برخوردار شوید.

برداشت: شما مانند اسب تازی و سریع هستید، در حالی که ما به نوعی مشابه احمد مختار، با ویژگی‌های خاص و متفاوت خودمان، حرکت می‌کنیم.

برداشت: اگر همه جا جشن و شادی باشد و مردم شادمان زندگی کنند، پس برای شما هم آن شادی و خوشی وجود دارد و برای من نیز همینطور.

برداشت: بیا ای عید بزرگ، ای خورشید تبریز، ما را به دست این و آن نسپار.

برداشت: وقتی عشق تو به طور عمیق و بدون صحبت کردن احساس شد، دیگر نیازی به صحبت کردن نیست و می‌توانیم بی‌کلام از آن لذت ببریم.