غزل شمارهٔ ۱۱۱

برداشت: ما جان‌هایمان را فدای تو کرده‌ایم و برای تو زخم زبان‌ها را تحمل کرده‌ایم.

برداشت: شنیده‌ام که طعنه‌ها مانند آتش به قلب می‌رسند و تیرهای گزنده‌ای از کمان‌های زخم زبان پرتاب می‌شوند.

برداشت: اگر دل را به پیش تو بیاوریم، آیا با توجه به نشانه‌های خونین آن، ما را می‌بخشی؟

برداشت: اگر دشمن تو در مورد من بدی بگوید، چه چیزی جز این می‌تواند بگوید؟

برداشت: بیا ای خورشید همه خوبان که در محبت و مهربانی تو، گوهرهای قیمتی همچون لعل می‌خندند.

برداشت: بدون تو همه‌ی منافع ما ضرر است و هر چیزی که با حضور تو سودآور باشد، خود به ضرر تبدیل می‌شود.

برداشت: او فکر می‌کند که شیرینی تو حاوی زهر کشنده‌ای است، که باعث بدبینی برخی افراد نسبت به تو می‌شود.