غزل شمارهٔ ۱۰۷

برداشت: ای امیر حسن، با لبخند خود زندگانی را به دنیا بخش و وجودی به دامان هستی ببخش، زیرا که باید بر گروهی از ناکامی‌ها غلبه کنی.

برداشت: غم به عنوان یک لشکر بزرگ و سیاه به نظر می‌رسد، اما در این میان، شادی که به دست فرد دانشمند می‌آید، می‌تواند بر این غم غلبه کند.

برداشت: زیبایی تو باعث شادی و خوشحالی است، پس غم و اندوه را با زیبایی‌ات از دل‌ها دور کن.

برداشت: خوشحالی کرم را با زیبایی‌ات افزایش بده، چرا که زیبایی تو می‌تواند زندگی بسیاری از کرم‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: تو به من نیکی کن و کارهایم را به خوبی انجام بده، تا چهره‌ام همچون طلا درخشان و زیبا شود.

برداشت: ای دل، وقتی که طالب عشق هستی، کمتر از آنچه که باید نگرانی نداشته باش. در دل، به چیزهای کم و زیاد فکر نکن؛ فقط عشق را بخواه و به آن بیاندیش.

برداشت: سرت را به پیش شمس تبریز بزن، زیرا ایمان در پرستش آن معشوق نهفته است.