غزل شمارهٔ ۱۰۴

برداشت: ای ستاره، ما را آگاه کن تا معشوقه‌مان بتواند از حال پریشان و دردناک دل ما باخبر شود.

برداشت: به فردی که دل عاشقان را درک می‌کند و می‌تواند به آن‌ها کمک کند، خبر بدهید تا درد و رنج ما را تسکین دهد و ما را متوجه آرامش کند.

برداشت: به شکرفروش بگو که شیرینی‌اش را بیاورد تا بازار ما رونق بگیرد.

برداشت: اگر حواستان را به دور و برتان معطوف کنید، دل شما هیچگاه اسرار و محبت‌های ما را نخواهد شنید.

برداشت: در عشق، دوست دارم که دشمنانم را خوشحال کنم، زیرا آنها به وضعیت ما توجهی ندارند.

برداشت: اگرچه دشمن ما قدرتی ندارد، ولی جان ما را از او بگیر و بسوزان.

برداشت: گِل سرشوی که بر سر گذاشته‌ای را مشوی که گُلزار ما را رونق می‌دهد‌ و گل‌های گلزار ما را می‌شکفد. یعنی موی تو‌، گِل سرشوی (که خود عبیرآمیز و خوش‌عطر است‌) را خوش‌رایحه‌تر از گلستان ما کرده‌است.

برداشت: ای شمس تبریزی، بیا و با چهره‌ی نورانت، به ما نیکی کن و دیدارمان را روشن‌تری ببخش.