غزل شمارهٔ ۱۰۳

برداشت: دل و جان خود را در این مقام بالا ببر، مانند اینکه رود زلالی به سمت بالا می‌جوشد.

برداشت: اگر می‌خواهی از آب زلال و خالص بنوشی، باید مراقب باشی که به مشکلات و دردسرها دچار نشوی.

برداشت: از میان این درد و مشکلات، او خالص و پاک مانده است زیرا که شجاع و سرزنده و بی‌اعتنا به سختی‌هاست.

برداشت: عقل جزئی نمی‌تواند از این حقیقت بزرگ فراتر برود، زیرا اگر عقل کل را نداشته باشیم، جزئیات را به درستی درک نمی‌کنیم.

برداشت: انگشتان در هنگام شمردن پول نباید بلرزد، زیرا هر بازرگانی باید ارزش کالاهای خود را بداند.

برداشت: این حرص و ولع که در دل انسان وجود دارد، مانند گرگ و یا خار می‌ماند. انسان باید این حرص را در خود کنترل کند و از آسیب‌هایی که ممکن است به او بزند، دوری کند.

برداشت: وقتی زخم بزرگی بر گرگین (شخص یا موجودی که اشاره شده) وارد می‌شود، اگر این زخم قابل ترمیم باشد، باید به ذکر و یاد حق تعالی توجه کند.

برداشت: اگر می‌خواهی که این در به رویت باز شود، به این در نزدیک شو با روحی شاد و بی‌غم.

برداشت: از خودپسندی و خود را بزرگ شمردن دست بردار و به دنبال روح بلند و والا بگرد.

برداشت: دستیابی به مقام و قدرت مانند کلاه پادشاهی و تاج سلیمان کاری نیست که به هر کسی برسد، بلکه بسیار نادر است و به آسانی به دست نمی‌آید.

برداشت: سکوت کردم و صحبت را کوتاه و شیرین کردم، چون این لحظه برای گفتن زیاد مناسب نیست.

برداشت: این بیت به این معناست که شاعر در جواب یک غزل به این نکته اشاره می‌کند که آنچه که مورد نظرش بوده، از این دنیا موقتی و گذراست و به نوعی به عدم ثبات و تغییرپذیری وضعیت‌ها توجه می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که واقعیت‌های زندگی و دنیا همواره در حال تغییر است و هیچ چیزی به طور دائمی ثابت نیست.