غزل شمارهٔ ۱۰۲

برداشت: ای سلیمان، بیا و این انگشتری را به دست بزن تا دیوان و پریان را فرمانبردار و زیر دست خود سازم.

برداشت: آواز زیبا و دلنواز را بلند کن و خانه‌ی شش دری را روشن و پرنور کن.

برداشت: طلوع آفتاب از مغرب به وضوح نشان‌دهنده آشکار شدن آن راز است.

برداشت: به این ترتیب، هر کسی که برای حقیقت و انصاف تلاش کند، به مقام بزرگی و ارجمندی دست خواهد یافت.

برداشت: بر سر سفره‌ای که با راحله و نعمت‌ها استقبال شده، با احترام به نیاز مهمان توجه کن.

برداشت: به کاسه‌ای که در دست داری، سر را شاد کن و به چشمان مست معشوقه‌ات فرح ببخش.

برداشت: از خود صورت‌های پنهان پرده بردار و زیبایی‌های دل‌انگیز را نمایان کن.

برداشت: ما از دست چاه و آب به تنگ آمده‌ایم، پس ای پروردگار، چشمه‌های پر نعمت و زلالی را به ما عطا کن.

برداشت: ای دل، به میخانه‌ شاهنشاه برو و از شراب آتشین لذت ببر.

برداشت: طلا و زن را نباید با بذل جان پرستید، زیرا خداوند کافران را به این دو دچار کرده است.

برداشت: با تلاش و مبارزه با نفس خودت، به پاداش بزرگی می‌رسی؛ زیرا این کوشش به نفع جنگجویان در راه حق نیز خواهد بود.

برداشت: دل سیمین‌بر که به خاطر عشق معشوقش و زیبایی‌اش در حیرت و شگفتی است، حتی طلا را هم نسبت به او فراموش می‌کند.

برداشت: بدان کسی که با احساسات و شور و شوق خود توانسته است در دل دریا چیزی ارزشمند پیدا کند.

برداشت: تو پس از آنکه باقی غزل را به زیبایی بگویی، می‌توانی به سحر و جادوگری سامری غبطه بخوری.

برداشت: من سکوت کردم تا زبانم به خطر نیفتد، تو اما باید سخن بگویی و از خودت دفاع کنی.