غزل شمارهٔ ۱۰۰

برداشت: ای جان تازه و زندگی‌بخش، بیا و این دنیا را از دست عقل و اندیشه‌ی زیرک نجات بده.

برداشت: اگر می‌خواهی مرا از این وضعیت رها کنی، باید به من فرصت دیگری بدهی تا دوباره تلاش کنم و به اوج برسم.

برداشت: به خاطر عشق تو، کارهایم به هم ریخته و از پایه سقوط کرده است. حالا باید دوباره آن نردبان را که به من کمک می‌کرد تا بالا بروم، برایم بیاورند.

برداشت: مرا می‌پرسند که بام خانه‌ات از کدام طرف است؟ من می‌گویم از همان سمتی که جانم را به من آورده‌اند.

برداشت: از طرفی که هر شب روح به دنیا می‌آید، در صبح دوباره روح را بازمی‌گرداند.

برداشت: زمانی که بهار فرا رسد، زمین با رنگ و بویی تازه زنده می‌شود و صبح آسمان نیز نور و روشنی جدیدی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: از آنجا که عصا تبدیل به اژدها شد، او فرعونیان را به دوزخ برد.

برداشت: از آن طرف که تو به‌دنبال او هستی، خود او را طلب می‌کند و نشانه‌اش را می‌جوید.

برداشت: شما آن شخصی هستید که فردی بر روی الاغ نشسته و از شما درباره موضوعات مختلف سوال می‌کند.

برداشت: سکوت کن، زیرا او نمی‌خواهد از حسادت به دیگران آسیب بزند، مانند کسانی که در دریا غرق می‌شوند.