غزل شمارهٔ ۹۹

برداشت: دلارام (عزیز و دلنشین) در آغوش آرامش و دور از سر و صدا پنهان شده است. همه رفته‌اند و فضا ساکت و خلوت شده است.

برداشت: مرا از این حالت ناگوار نجات بده و چهره‌ی زردم را از غم و اندوه روشن کن.

برداشت: از شدت ناراحتی اشک می‌ریزم و‌ در کنار خودم  از  اشک‌ دریایی ساخته ام،  چون تو به سوی من نمی‌آیی.

برداشت: وقتی که تو چهره‌ات را در آینه می‌بینی، کجا می‌توانی تماشا کردن را خوش‌تر از آن پیدا کنی؟

برداشت: غلط کردم که فکر کردم نور تو در آیینه جا می‌شود، زیرا نور تو بزرگتر از همه چیزهاست و نمی‌تواند در محدوده‌ای محصور شود.

برداشت: آینه از زحمت و تلاش برای جلا دادن به خود آزاد شده و اکنون از روی تو، صاف و درخشان می‌باشد.

برداشت: تو در باطن مانند عقل هستی و همه ی ویرانی‌ها و خرابی‌ها به خاطر توست، هر جا که بروی.

برداشت: هرگاه کسی به نزد تو بیاید و در کنار تو قرار گیرد، پس از آن مقام او در مقایسه با تو پایین‌تر می‌شود.

برداشت: حال بدن چه خواهد شد وقتی که جان از آن جدا شود؟ چه دلیلی می‌تواند کسی بیاورد که از تو، یعنی پروردگار، جدا شده است؟

برداشت: چه کسی می‌تواند از دوستان همدل یاری بگیرد، وقتی که او از جان شیرین خود تنها مانده باشد؟

برداشت: بهتر است که صبحی برای مردم باشد تا شب‌هایی که خواب‌های ضعیف و ناامیدکننده دارند.

برداشت: من تو را در عمق وجودم دیدم، مانند گمراهانی که نمی‌دانند راست و دروغ چیستند.

برداشت: زمانی که تو در این دنیا آتش عشق را شعله‌ور کردی، دنیا مانند دیگی از حلوا پخته شده است.

برداشت: تمام زیبایی‌ها و خوبی‌ها به خاطر تو باید باشد، مانند ماه و خورشید که روشنایی و زیبایی‌شان از توست. تمام زیبایی‌های عمیق و واقعی نیز باید از تو نشئت گیرد.

برداشت: این شب با خود آرامش و سلامت برای مردم به ارمغان آورده است، زیرا عشق و افکار تو در دل‌ها جاری شده است.

برداشت: مردم مانند پروانه‌اند و روز مانند شمع، که تو با زیبایی‌ات آن‌ها را زیبا کردی.

برداشت: هر پروانه‌ای که شمع تو را ببیند، شبش به اندازه‌ای زیبا و لذت‌بخش می‌شود که بهتر از روزش خواهد بود.

برداشت: نور شمع زیبایی تو، همیشه در حال درخشش است و هیچ نگرانی و توجهی به شب و روز ندارد.

برداشت: من دیگر نمی‌توانم بیشتر از این صحبت کنم، همین اندازه که گفتم کافی است، حالا تو ادامه بده.

برداشت: برو و بگو که من شمس الدین تبریزی هستم، کسی که داستان قاف و عنقا را می‌گوید.