غزل شمارهٔ ۹۸

برداشت: ای کسی که به خاطر زیبایی‌ات دچار شگفتی شدم، تو همان یوسف هستی که به خاطر لب‌های شیرینت دل‌ها را مسحور کرده‌ای.

برداشت: ما چه نیازی به آن داستان داریم که گاو آمد و خر رفت؟ اکنون وقت مناسبی است که از جنجال و سروصدا دوری کنیم و به آرامش بپردازیم.

برداشت: ای شاه، تو باید سلطنت کنی و مجلس را با زیبایی تزیین کنی، ای جان، ولی نعمت هر وامق و عذرا.

برداشت: تو هم مایه حیات جان‌ها هستی و هم منبع شراب و شیر. تو هم پارک بهشت فردوسی و هم درخت سبز و خرم.

برداشت: اگر غیر از این بگوییم و حتی اگر چیزی هم بگوییم، افرادی بی‌مقدار خواهند گفت که این ممکن نیست و بیهوده است.

برداشت: اگر می‌خواهی بگویم، آن لیوان شراب را بده تا در گردونه زندگی شادی بوجود بیاید و زیباترین ستاره‌ها در آسمان درخشند.

برداشت: هر جا که تلخی و ناراحتی وجود داشته باشد، دل ما از آنجا دور می‌شود و در غم دنیا نگران می‌گردد.

برداشت: بیدار شو و در خانه را بستم کن، زیرا آنجا که تو هستی، بهشت و دشت می‌شود.

برداشت: این ماه از کجا آمده و این چهره چه شکلی دارد؟ این نور متعلق به خداوند است که بلند مرتبه و بزرگ است.

برداشت: او هم تواناست و هم غالب، هم آغاز و هم پایان. در ابتدا غم و اندوه وجود دارد و در نهایت، دستی معجزه‌آسا آشکار می‌شود.

برداشت: هر قلبی که به شوق و شگفتی نمی‌لرزد و هر چشمی که به زیبایی‌ها نگاه نمی‌کند، ای پروردگار، تو او را از خوشی‌ها و زیبایی‌هایی که در این دنیا وجود دارد، آگاه کن.

برداشت: وقتی او به سر کوی محبوب برسد و بی‌تابی و شیدایی‌اش را نشان دهد، فریاد برمی‌آورد که ای عشق، آرزوی تو آرزوی من است.

برداشت: عشق به اندازه‌ای قوی است که مانع از آن می‌شود که سر کسی حتی به‌طور گذرا به چیز دیگری منحرف شود. این عشق و خواسته‌ای که در دل وجود دارد، بسیار شگفت‌انگیز و جذاب است.

برداشت: در این شهر، آیا کسی به مانند من ساده و نادان وجود دارد که تا به حال عشق را تجربه نکرده باشد؟ هر لحظه، این عشق از بالا به من می‌چسبد و مرا تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: هر رفت و آمد و هر چیزی که از عالم بالا می‌آید، بسیار ظریف و زیباست، چه این کار را کسی با دقت و تخصص انجام دهد و چه کسی با ناز و نازک‌دلی.