غزل شمارهٔ ۹۲

برداشت: چه باغی زیبا و شگفت‌انگیز که از بالا شکوفه زده است، چه ارزش و چه لطفی در آن وجود دارد، خداوند بزرگ و پرحمد و عظیم است.

برداشت: به‌به! چه زیبا، چه نورانی، چه شگفت‌انگیز و هیجان‌انگیز است! چه گوهر باارزشی که به‌صورت پراکنده در دنیا وجود دارد. چه نیرویی و محبت عمیقی که در پس‌زمینه تمام این زیبایی‌ها وجود دارد.

برداشت: این بیت به وصف زیبایی و عظمت می‌پردازد. شاعر به ستایش ویژگی‌ها و نعمت‌های گوناگون می‌پردازد و از حالت‌های مختلف و حالات بلندپروازانه سخن می‌گوید، که باعث می‌شود انسان به آسمان‌ها و اوج‌ها نزدیک شود. به طور کلی، این سخن بیانگر شادی و شگفتی از نعمت‌ها و زیبایی‌های زندگی است.

برداشت: وقتی جان ارتباطات و رشته‌ها را بگسلد، در چنین حالتی فرقی نمی‌کند که چه کسی باشد: ذوالنون، مجنون، لیلی یا لیلا.

برداشت: علم‌های الهی همچون خورشیدی از پشت کوه‌ها طلوع کردند، به طوری که هیچ‌کس از مقام و رتبه خود نمی‌تواند از تأثیر آن‌ها در امان بماند، چه پادشاهان بزرگ و چه والیان و مقامات.

برداشت: در این بیت، شاعر به حالتی اشاره کرده که موجب شده تا انسان احساس ناامیدی و غمگینی کند. به نظر می‌رسد که این حالت به دلیل یک اتفاق ناخواسته یا نادرست در زندگی‌اش به وجود آمده است. شاعر به فردی که بخواهد او را به آرامش دعوت کند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که بهتر است او را سرزنش کند، زیرا مشکل اصلی و درد را نمی‌توان با سخنان ساده حل کرد.

برداشت: زمانی که خداوند بدون هیچ واسطه‌ای جهان را خلق کرد، دیگر نه نیازی به قوانین مشخص است و نه به هیچ گونه قاعده‌ای برای مدیریت آن.

برداشت: اگر اجزای زمین و یا روح پاک را ببینی که به آن حالت رسیده‌اند، بگو چه بسا که خدایی با جلال وجود دارد.

برداشت: اگر عالم بالا نباشد، نگران نباش، دل غمگین نکن و خودت را نگران فریاد و سر و صدا نکن.

برداشت: به آرامی و بی‌هیجان زندگی کن و نه چیزی را بفروش و نه واگذار کن. در حالی که مست شراب هستی، لحظه‌ای خود را بیدار کن و به یاد خود بیاور.

برداشت: تو مانند پارچه‌ای هستی و به مانند انگور که وقتی تحت فشار قرار می‌گیرد، شیره‌اش گرفته می‌شود. اما باید مراقب باشی که هرگز به طور افراطی تحت فشار قرار نگیری.

برداشت: سکوت کن و در میان این جمع بی‌ادب حرف نزن. درباره آقا و سرور چیزی به صورت علنی بیان نکن.