غزل شمارهٔ ۸۹

این شعر هشداردهنده به مخاطب است که از خطرات و عواقب سوء مواد مخدر، به‌ویژه افیون، دوری کند. شاعر با تشبیه خود به یک خمره پر از افیون، تأکید می‌کند که اگر کسی به او نزدیک شود و سرش را بگشاید، دچار رسوایی و آسیب خواهد شد. او به آتش و هیاهویی که در آسمان ایجاد کرده اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر همه چیز به هم بریزد، او همچنان در وضعیت خود باقی می‌ماند و نمی‌تواند از این حالت رهایی یابد. به‌طور کلی، شعر نگاهی انتقادی به غفلت و تباهی ناشی از افیون دارد.