غزل شمارهٔ ۸۸

برداشت: ای چهره زیبا، خوش آمدی! تو شادی و درخشش جانم هستی. خوش باش که تا زمانی که تو این‌گونه هستی، زندگی نیز به همین خوبی خواهد بود.

برداشت: ای تو که مظهر تمام شادمانی‌ها هستی، همیشه در خاطر ما هستی. ای عشق کامل، تو همواره در دل ما جا داری.

برداشت: ای جان، ما را از این کودک ناتوان خارج کن و نجات بده. ما را از هر گونه نیازی و غم و دغدغه آزاد کن.

برداشت: ما به خاطر غم و اندوهی که در دل داریم، به یاد محبوب و چهره‌های زیبایمان به نواختن پرداختیم. ای دف، با نغمه‌ات از دل broken‌ ما خبر بده و ای نی، به فریاد ما بپرداز.

برداشت: ای دل، تو که زیبایی را می‌شناسی، شیرین شو؛ زیرا خسرو، که نمادِ شیرینی در عشق است، همچون فرهاد در عشق و محبت، باید در شما موج بزند.