غزل شمارهٔ ۸۵

برداشت: به خاطر خدا به چهره‌ی دوست نگاه کن، که هر جا بروی ما را با خودت ببر، ای دوست عزیز.

برداشت: وقتی که تو وارد دل ما می‌شوی، دامن خود را بالا بکش تا از خون دل معشوقه‌ام به لباس خود آغشته نشوی.

برداشت: ای ماه، لطفاً به خاطر کوری چهره‌های زیبا، آخرین بار بر افراز و درخشش خود برافراز؛ که ابرهای تیره در چهره قمر جانم سایه افکنده‌اند.

برداشت: از روزی که تو، ای لب شیرین، از مادر به دنیا آمدی، بازار شکر به شدت کساد شد، جانا.

برداشت: گفتی که سلام بر تو باد، در نتیجه همه موجودات دل‌هایشان را به احترام تو خم کرده و جانشان را به تو تقدیم کرده‌اند.

برداشت: من همچون شمعی در هر شب می‌سوزم و حالا که به dawn رسیده‌ام، نمی‌توانم شب را از صبح تشخیص دهم، ای عزیز.

برداشت: شمس الحق تبریزی، که به عنوان پادشاهی در میان خونریزان شناخته می‌شود، ای دریای بسته به کمر، در پیش تو جواهرهای جان به نمایش درآمده‌اند.