غزل شمارهٔ ۸۴

برداشت: من مانند گلی که درخشان و شاداب است، همیشه لبخند می‌زنم و این شادی‌ام تنها از طریق گفتار نیست. زیرا من همواره در دنیای خودم با وجود همه چیز تنها هستم.

برداشت: ای شعله‌ای که دل را به شوق می‌آوری و جان را به وجد می‌آرایی، در دل، دل را تنها رها نکن!

برداشت: از خشم و حسد، روح خود را با دل پیوند نزن و اجازه نده این احساسات در درونت باقی بمانند. آن‌ها را اینجا نگذار و حتی به آن‌ها فکر هم نکن.

برداشت: ای پادشاه، پیامی بده که همه مردم را دعوت کنی؛ تا کی می‌خواهی اینقدر با این و آن تنها بمانی؟

برداشت: امشب اگر تو بیایی و لب به سکوت ببندی، چنان شوری در دل خواهیم داشت که تنها فریاد نزنیم.