غزل شمارهٔ ۸۳

برداشت: ای دوست زیبا روی، ای خواننده شیرین‌زبان، صدای تو جان آدمی را تازه می‌کند و تا روز مرگ، حتی از پا نمی‌افتد.

برداشت: هرچه سود و فایده‌ای وجود دارد، همه به یکدیگر افزوده می‌شود. تا زمانی که این‌گونه بود، تا روزی که بی‌کار نشوند، وضعیت همین‌طور خواهد بود.

برداشت: ای مردم ناآرام و پریشان! خبر از صد شهر رسیده که بیدار شده کسی که در خواب بود، و تا روز مشین (قضا و قدر) از پا نخواهد نشست.

برداشت: آن که مانند طعنه‌زننده‌ای در کوه نفوذ می‌کند و فتنه برمی‌انگیزد، بیدار شده است و تا زمانی که روز مشین فرارسد، در حال سقوط است.

برداشت: در خانه‌ام جمعی از دوستان و آشنایان حضور دارند و در میان این جمع، شمعی مثل تو را دارم که به روشنی‌ام می‌افزاید. من از تو امیدی دارم تا روزی که از پا بیفتم.

برداشت: مادیانی در حال آمدن است، که نور و روشنی را به همراه دارد. این مادیان بسیار شیرین و دلپذیر است و تا روزی که خودم از پا بیفتم، به خاطر او شکرگزار خواهم بود.

برداشت: ای صدای تو از نغمه باد صبحگاهی زیباتر است، ما را از غم و اندوه دور کن و به ما آرامش بده، تا روزی که برپا هستیم.

برداشت: مجلس به خاطر حضور تو شاداب و خوش‌حال است و به مانند شمعی که روشنی می‌بخشد، تابندگی وجودت فضا را زنده کرده است. تا زمانی که در کنار ما هستی، این شادی و روشنی ادامه خواهد داشت.

برداشت: این دنیا مانند یک چادر بزرگ است که هیچ‌کس تا کنون چنین چادری را ندیده است. ایست! این چادر تا زمانی که روز از پا درآید، باقی خواهد ماند.

برداشت: این مردم به خاطر تو به پرواز و جنب و جو پرداخته‌اند و تمام کارهایشان، چه در ظاهر و چه در باطن، به خاطر تو است. تا زمانی که روز قیامت بیاید، به همین حال خواهند بود.

برداشت: در دریا، مانند ناخدای یک کشتی، آن فیل نیز در حال حرکت است. تا زمانی که به مقصد آباقان برسد، می‌تواند از پا بیفتد.

برداشت: ای خوش‌نفس و خوش‌صدا، تو بسیار نادر هستی. زیرا تو با همه‌ی زیبایی‌ها و جذابیت‌های خود، تا روزی که به زمین می‌روی، همواره در اوج خواهی بود.

برداشت: صدا و نوا از حرکت دست برمی‌خیزد و نه از شراب و مستی. با نوا کردن نی، همه چیز در سطح پایین‌تری قرار می‌گیرد تا زمانی که به بالا و به سوی نور برود.

برداشت: وقتی که جان ما آرام گیرد، جان محبوب کی آرام می‌گیرد؟ تو زبان ما باش تا روزی که از پا بیفتیم.