غزل شمارهٔ ۸۰

برداشت: امروز این باده‌ی خوش را به هم بریز و درهم کن این چرخِ پرشتاب را.

برداشت: اگرچه جام غیبی به طور پنهانی به من رسید، اما نمی‌توانم مستی و خرابیم را مخفی کنم.

برداشت: ای عشق شاد و سرمست، با نیک اندیشی خود، نقاب را از چهره‌ی آن شاه پنهان کن.

برداشت: بجنب ای خوش‌روز و مهربان، از این سو و آن سو، شادی و سرور را فراخوان و ای زیبا چهره، با شرابی معطر و دلپذیر دل‌ها را شاد کن.

برداشت: اگر نمی‌خواهی که زیبایی و شکوفایی طبیعت ظاهر شود، پس چرا دکان گلابی را باز کرده‌ای؟

برداشت: وقتی ما را از بلندی به پایین انداختی و جوی آب را روان کردی، زودتر بچه‌ماهی‌ها را در آب بینداز.

برداشت: ما همچون دانه‌های کشت شده‌ایم که در این میدان، جان ما به دنبال اندکی باران و آبیاری است، در حالی که لب‌های ما خشکیده و نیازمند رحمت آسمانی هستند.

برداشت: در هر طرف، پیامبری جدید به مردم می‌گوید که در این وضعیت نمی‌توانید به جایی برسید. بنابراین، به خودتان فشار بیاورید و نگذارید این زاغ سیاه شما را دچار تردید کند.

برداشت: جوحی و بوبکر ربابی، دو طرار و دزد معروف در زمان خود بوده‌اند

برداشت: امروز می‌خواهم به گونه‌ای باشم که سرخوش و بی‌خیال بشوم و این روح تازه را تحت تاثیر قرار دهم و عقلم را هم از کار بیندازم.

برداشت: ای آب حیات ما، به وضوح و آشکارا مانند روز باش، زیرا هر چند که شیرِ شترِ گرگین و وحشی روحی دارد، اما جان انسان زنده است.

برداشت: ای زیبایی و شکوه تو، خاموش باش و دم نزن، زیرا از ما هر کسی که غافل است را بیدار نکن.