غزل شمارهٔ ۷۸

برداشت: ای ساقی، از می حق در جامم بریز و دل‌های سوخته و داغ‌دار را تسکین ده.

برداشت: در جمع افرادی که مست هستند، از صحبت درباره نان و معیشت کم بگو، زیرا در آنجا تنها آبی وجود دارد که برای آن‌ها می‌تواند مناسب باشد.

برداشت: به خاطر صحبت و محبت تو، جانم در حال و روزی خراب شده است. عزیزم، این ویرانی را با زیبایی خودت آرایش کن و به آن جلوه‌ای تازه ببخش.

برداشت: عشق تو به باغی زیبا تبدیل می‌کند این دشت خشک و بی‌ثمر را و امواجی که از تو برمی‌خیزد، این جسم مادی را مانند ابر سبک و زودگذر می‌سازد.

برداشت: بیشتر شراب بده و خواب ما را بربند، شب چه خبر از ما دارد وقتی که مردم در خوابند؟

برداشت: اگر کسی از دستِ قدرتمندانی مثل پادشاهان و بزرگانی که در موقعیتی ویژه قرار دارند، پذیرایی کند، نعمت و برکت از آسمان به او می‌رسد و او به درستی و خوبی نزد خداوند خواهد رسید.

برداشت: دوستش از جام‌ها و ظرف‌هایش می‌نوشد و در گلیمی که دانی، آن شراب ناب را خواهی یافت.

برداشت: آدم هشیار چه می‌داند حال کسانی را که بی‌خبر و مست هستند؟ چطور می‌تواند اوضاع و احوال دوستانش را درک کند؟

برداشت: استاد اصلی و حقیقی آمد، بدون هیچ واسطه‌ای. صوفی کسی را به عنوان استاد خود قبول کرده و کتابی را در دست دارد که به او آموخته است. اینجا تأکید بر اهمیت منبع اصلی دانش و دانش‌آموزی بدون واسطه است.

برداشت: زمانی که به درک عمیق و نزدیکی به حقیقت رسیدی و از دنیای ظواهر فراتر رفتی، می‌توانی پرده‌ها را کنار بزنی و زیبایی‌های واقعی را مشاهده کنی.

برداشت: کسی که به خاطر ناامیدی می‌گوید که «نمی‌توانی به این هدف برسی»، خود را به بی‌راهه می‌کشاند. او با چنین حرف‌هایی، راهی را برای دسترسی به اهدافش می‌بندد.

برداشت: این شاعر به زیبایی و نیکی در زندگی اشاره دارد و به تمایز میان نشانه‌های مثبت و منفی می‌پردازد. او از یک پرنده سفید به عنوان نماد خوشی و نشاط یاد می‌کند و در مقابل، جغدی را به عنوان نماد غم و نابودی در این دنیا مطرح می‌کند. این بیان نشان‌دهنده تضادهایی است که در زندگی وجود دارد؛ از زیبایی‌ها و امیدها تا افسردگی و ناامیدی.

برداشت: سکوت کن و دیگر چیزی نگو، زیرا که هیچ اندوخته‌ای از شوری و هیجان نداشته باشی که از عالم غیب، نداهایی به جان‌های نداگوش منتقل می‌شود.