غزل شمارهٔ ۷۶

برداشت: بالاخره آن زیبارو آه صبحدم ما را شنید؛ تا قیامت و غوغایی دیگر به جمع ما آمد.

برداشت: وقتی که آن ماه زیبا در دل من می‌چرخد، به دور و اطراف قمر ما توجه کن.

برداشت: سخت در جستجوی رستمی هستیم تا به او قدرت و توانایی خود را نشان دهیم و دنبال یوسفی هستیم تا زیبایی و شکوه خود را به او نشان دهیم.

برداشت: تو لقمه شیرین شو در برابر قند او؛ نمی‌توان معدن و کوه شکر او را لقمه‌کرد.

برداشت: کرم و بخشش او می‌خواهد ما را در بر بگیرد، بدین‌جهت است که هر آن و هر لحظه برای مرض گری ما دوا می‌سازد.

برداشت: وقتی که جگر کبابی بدون نمک قابل خوردن نیست، پس هر لحظه باید به جگر کبابی ما نمک بزنند تا قابل خوردن شود.

برداشت: ما بدون پا دور کعبه طواف می‌کنیم و بی‌سر به سجده می‌رویم، چرا که او به گونه‌ای ما را سر و پا کرده که خود را به این حال درمی‌آوریم.

برداشت: ما بدون پای، دور آن پادشاه می‌چرخیم که در مستی «هستی» بر ما وارد شد و در دل‌های ما شکاف ایجاد کرد.

برداشت: رنگ ما به دلیل وجود او به زیبایی طلا شده است و از عمق وجودش، گنج‌های بی‌نظیری به دست می‌آوریم. امیدواریم که این ارزش و زیبایی همیشگی بماند.

برداشت: چه‌طور می‌توان وصف کرد، نوری که جسم بشری ما را فرشته می‌کند؟

برداشت: هیچ‌گونه مشابهی ندارد اما ضعف بینایی ما را می‌بخشد وقتی که اشتباه می‌کنیم (و می‌گوییم مشابه دارد)

برداشت: او فرمود که نور من مانند چراغی است که در شیشه‌ای درخشان قرار دارد. این نور به قلب و چشم‌های ما تابیده می‌شود.

برداشت: سکوت کن تا کسی نشنود، این شخص کیست که بتواند خوبی و بدی ما را تشخیص دهد.