غزل شمارهٔ ۷۵

برداشت: ای خواجه، آیا این همه غوغا و شکوه را نمی بینی؟ این یوسف زیبا که چقدر خوش‌هیکل و خوش‌فرم است؟

برداشت: ای شیخ، آیا نمی‌بینی که این گوهر ارزشمند شخصیت تو چیست؟ این درخشش و نور تازه‌ای که به تو جلال و عظمت بخشیده است؟

برداشت: ای سردار، آیا نمی‌بینی که این کشور دل و جان ما چگونه است؟ این سرزمین که به عنوان باغی از نعمت‌ها و خوشبختی‌ها شناخته می‌شود، آیا توجهی به این پیشرفت و شادی داری؟

برداشت: ای انسان شاد و خوش‌پوش، آیا تو دیوانه‌ای یا من؟ بیایید با هم به این موضوع فکر کنیم، و بگذارید فقط یک لیوان با هم بنوشیم و از سرزنش‌ها بگذریم.

برداشت: ای ماه، تو که همیشه درخشان و پرنور هستی و هیچ‌گاه کمرنگ نمی‌شوی، نور و جلالت باعث روشنی و هدایت افرادی است که در تاریکی و گمراهی به سر می‌برند.

برداشت: وقتی آب روان را دیدی، دیگر به تیمم نیازی نیست. وقتی زمان وصال و نزدیکی فرامی‌رسد، دیگر نیازی به سخت‌کوشی و زحمت نیست.

برداشت: اگر ناز کنی، به نظر می‌رسد که ویژگی‌های ناپخته‌ای داری؛ و اگر ناز را تحمل کنی، می‌توانی آن زیبایی و جذابیت را به دست آوری.

برداشت: سکوت بهتر از لذت شیرین سخن گفتن است، پس بگذار که این موضوع را به طور غیرمستقیم بیان کنیم.

برداشت: شمس الحق تبریزی، ای که جان‌ها در نور تو زندگی می‌یابند، از درخشش توست که این خورشید (شمس) انرژی و گرما می‌گیرد.