غزل شمارهٔ ۷۳

برداشت: میخانه، معشوقی را به خانه ما آورد و با ظهور بهار جدید، ما را revitalized و تازه کرد.

برداشت: او نشانه‌اش را روشن کرد و در دل خود را پنهان کرد و کمانش را پر کرد تا ما را به راهی هدایت کند.

برداشت: در این بیت به شیوه‌ای اشاره شده است که افراد گاهی با استفاده از ترفندها و حقه‌ها، تلاش می‌کنند تا ما را بفریبند و از این طریق به خواسته‌های خود برسند. آن‌ها با زیرکی و چالاکی، دام‌هایی می‌سازند و بازی‌هایی را به راه می‌اندازند تا از ما بهره‌برداری کنند.

برداشت: این جمله به این معناست که در سایه وجود این درخت بلند و زیبا بیایید و درباره او فکر کنید و به او احترام بگذارید. حتی اگر روزی او را از ریشه بکنند و از بین برود، اهمیت و تاثیر او همچنان باقی خواهد ماند.

برداشت: اگر دلش سنگین است، نگران نباش و دور نشو، زیرا او ما را به آغاز می‌آورد و در نهایت هم ما را از بین خواهد برد.

برداشت: وقتی معشوق با ناز و عطوفتی خاص در دل ما حضور دارد، نه تنها در دل ما بلکه در دل همه‌ی پادشاهان نیز ناز و لطفی وجود ندارد که به اندازه‌ی ناز او به ما برسد.

برداشت: عمر دوباره برگشت و باز هم بازگشت، آن زندگی طولانی و خوشایند دوباره آمد؛ تا اینکه بر دل ما اثر بگذارد و غمی به وجود آورد.

برداشت: آن روح و عالم به ما نزدیک شد و آن گنج پنهان آشکار گشت. آن افتخار پادشاهان نیز پیش ما آمد تا پرده از دردهایمان بردارد.

برداشت: آن کسی که باید بیاید، هر بار بیشتر نزدیک می‌شود و شاید با ورودش دل ما شاد شود.

برداشت: شمس الحق تبریزی در فصل بهار به سوی ما آمد تا به درخت وجود ما جان تازه‌ای ببخشد و ما را به شکوفایی برساند.