غزل شمارهٔ ۷۲

برداشت: چون عشق و محبت به دل‌های ما ورود می‌کند، جالب است که ما در میان چالش‌ها و آزمایش‌های زندگی چگونه به نظر می‌رسیم؛ گاهی در اوج خوشحالی و گاهی در حالت حیرت و سردرگمی.

برداشت: تمامی اجزای وجود ما به دست او شکل گرفته‌اند. او از هر سمت ما را به وجود آورده و دنیای پیرامون را خلق کرده و از ما ترکیب کرده است.

برداشت: حرص و هوس ما را مانند افساری در دست دارد، به‌طوری که همچون شتری که به دنبال خود می‌کشد، ما را به دور این جهان می‌چرخاند.

برداشت: ما چه جایگاهی داریم که مانند گاوانی که بارها را به دوش می‌کشند، در دنیا به زحمت و مشقت افتاده‌ایم. او که مانند دانه کنجد به زمین می‌کوبد، ما را زیر آسمانش قرار داده است.

برداشت: خوشا به حال آن شتری که همیشه تحت تاثیر عشق خداست و در میان دیگر شترها، مست و سرشار از مهر و محبت است.