غزل شمارهٔ ۷۱

برداشت: اگر عشق شمس‌الدین نبود، ما هرگز آسایش و آرامشی در روز و شب نداشتیم و از مشکلات و گرفتاری‌ها رها نمی‌شدیم.

برداشت: بت شهوت باعث شد که ما به شدت در عذاب بیفتیم؛ اگر نمی‌توانستیم از عشقش تاب بیاوریم، چه بسا این عذاب و سختی ما بیشتر می‌شد.

برداشت: عشق او با نوازش‌هایش لطافت و محبت را به ما هدیه داد و ما را از رنج و زحمت آزاد کرد.

برداشت: چه خجسته است این ماده‌ی گرانبها که از عشق و محبت او به ما ناشی می‌شود و همه رنج‌ها و سختی‌های ما را به لذت و آرامش تبدیل می‌کند.

برداشت: عشق و توجهات الهی برای خدمت به آن پادشاه بر ما نازل شد و وجود ما را از درک و ادب پر کرد.

برداشت: بهار زیبایی آن شخص برجسته ناگهان به ما نشان داد، شقایق‌ها، ریحان‌ها و گل‌های شگفت‌انگیز را.

برداشت: چه خوشا حالتی که در آن، خوشبختی و عالی بودن و بخت و ستاره‌های خوب، خواسته‌ی همه‌ی جان‌ها را محقق می‌کند و از ما نیز درخواست می‌شود.

برداشت: او در زمان مستی لبش را گزید، زیرا نمی‌خواست عیبی از خود نمایان کند. وقتی که جام جان از آن می پر شده بود، لب‌های ما هم پر از این طعم خوش شده بود.

برداشت: واقعاً چه سرنوشتی داریم که ناگهان زیبایی‌های بی‌نظیر معشوق با اوصاف دلربا، ما را مسحور کرده است.

برداشت: در آن جمعی که به خاطر محبت او، جام‌های ارزشمند را به گردش درآوردند، دل و جان ما از شادی و سرور سبک و شاداب شد.

برداشت: دل به سمت تبریز کشیده شده است، چه چشمه آب حیات و شگفتی‌هایی در آنجا وجود دارد که مرا به عشق به آنجا می‌کشد.