غزل شمارهٔ ۷۰

برداشت: مژده ای که برات تو رسید، شمعی برایت روشن کن. خضر، به تماشای تو آمده، آب حیات را بیاور تا تو را زنده کند.

برداشت: عمر (مدت زندگی) به سراغ ما آمده و نشان می‌دهد که وسوسه‌های شیطان چقدر در کمین ماست. سحر (صبح زود) نیز به ما نزدیک شده و خواب آرامی که داریم باید کنار گذاشته شود.

برداشت: بهار فرارسیده و حالا کسانی که در زندان و تنگنا هستند، آزاد شده‌اند. بیا و در باغ تماشا کن که چگونه مردم نجات یافته‌اند.

برداشت: زمانی که خورشید نور خود را به زمین می‌تاباند، اثرات آن در زندگی و کارهای انسان‌ها نمایان می‌شود. تو می‌توانی رنگ‌های زیبا و گرانبهایی همچون لعل و یاقوت را ببینی که به عنوان نمادهایی از ثروت و زیبایی، نشانه‌ی برکت و زکات هستند.

برداشت: همان پادشاهی که می‌تواند از خاک، گیاه بسازد و جان دهد، می‌تواند جان انسان‌های زیبا را نیز ببخشد.

برداشت: درختان در میان هم، همه روزه روزه‌دار و با ادب هستند. آنها به دعا و نماز خود ادامه می‌دهند و این عملشان مورد تأیید قرار گرفته است.

برداشت: اگر کسی نتواند ذات نورانی او را ببیند، لااقل می‌تواند جلوه‌های صفات او را مشاهده کند.

برداشت: گلستان به دلیل ناخوشی و بی‌حالی به سراغ شراب‌های شیرین رفت.

برداشت: به کسانی که در قید و بند جسم و دنیا گرفتارند، بشارت بده که روز رستاخیز فرا رسیده است و شهدای راه حق به مقام بلند و رفیع خود دست یافته‌اند.

برداشت: شقایق را شکر کن و به یاد داشته باش که تو هم باید خودت را تازه کنی و نو شوی، بی‌آنکه دیگران در مورد تو قضاوت کنند یا سخنی بگویند.

برداشت: شکوفه‌ها و میوه‌های باغ هر درخت، نشان از این دارد که بدون ریشه، ممکن است پژمرده و فاسد شود. به وصال زیبایی‌ها نگاه کن.

برداشت: گفتار راست و صادق، همچون رعد و برق برای مؤمنان تابیده است؛ زیرا که جان من به وصال و ارتباط با حق پیوسته و متصل است، و از عدم ثبات و بی‌اساسی رهایی یافته‌ام.