غزل شمارهٔ ۶۹

برداشت: چه اشکالی دارد اگر محبوبم فردا دستی به من بدهد و از پنجره سرک بکشد، مانند ماهی زیبا و درخشان؟

برداشت: روح من از تنم خارج می‌شود و به خاطر درد هجران، دست و پایم به شدت آسیب دیده و ناتوان شده است.

برداشت: به او می‌گویم که جان من، بدون تو زندگی‌ام را تماماً خالی و بی‌محتوا می‌بیند؛ نه خوشحالم می‌کند و نه شراب مرا مست می‌کند.

برداشت: اگر او به خاطر ناز و لطفش بگوید که برو، چرا از من چیزی می‌خواهی؟ من از عشق تو می‌ترسم، زیرا ممکن است این عشق به من پیوسته و مرا درگیر کند.

برداشت: من با تیغ و کفن به پیش او می‌روم، مانند قربانی که گردن می‌نهد. چون تو از من مشکل و دردسر داری، عمداً مرا بکش.

برداشت: تو خوب می‌دانی که من بدون تو نمی‌توانم زندگی کنم. برای من، مرگ بهتر از جدایی از توست.

برداشت: من هرگز فکر نمی‌کردم که تو از من، بنده‌ات، فاصله بگیری. همیشه می‌گفتم این‌ها فقط دروغ و ادعای دشمنان است.

برداشت: در وجود من، معنای زندگی‌ام را نمی‌دانم، اما تو در چشمان من زندگی می‌کنی و بدون تو، چشمی بینا ندارم.

برداشت: واژه‌های حساس و جدل‌برانگیز را کنار بگذار و به موسیقی بپرداز. یکی از سازها را بردار و شروع به نواختن کن. اگر ساز تو نیست، پس حداقل صدای خود را به گوش بیاور.