غزل شمارهٔ ۶۸

برداشت: هنگامی که عشق در وجودم شناخته شد، با همان عشق زندگی‌ام را به دست آوردم و از بند پرستش بت‌ها آزاد شدم.

برداشت: به دل شنیدم که خوشبختی گفت آن روح برای عشق ما، این دل هزاران جان را فدای او کرده است و او را رستگار خواند.

برداشت: به خاطر غیرت و تعصب، هنگامی که جانم در خطر افتاد، اقبال نیز از حرکت ایستاد. دل و جانم به شدت مراقب اوست و او را رها نمی‌کند.

برداشت: وقتی که در جایی که نیست، وجودی هست و در جایی که وجود دارد، عدم وجود است، آتشی در دل بیفتد که هستی را بسوزاند.

برداشت: زمانی که سرنوشت به انسان عمر و جوانی می‌دهد، پنج هزار سال به زندگی‌اش اضافه می‌کند و گویی در دفتر زندگی‌اش، این سال‌ها را ثبت می‌کند.

برداشت: خدای روح شمس‌الدین که به خاطر بزرگی‌اش جبرئیل نمی‌تواند جایگاه او را بشناسد.

برداشت: وقتی عقل من جام او را دید، مانند ظاهری شکسته و ناتوان شد و به خاطر وجود درستی‌های بی‌پایانی که داشت، آن نقص و شکستش را نادیده گرفت.

برداشت: وقتی عشق او را دیدم، جانم را به او تقدیم کردم و به واسطه‌ی این احساس، از وضعیت کنونی‌ام بالا رفت و به اوج خوشبختی رسیدم، در حالی که همزمان برخی از جنبه‌هایم نیز به زیر درآمد.

برداشت: هرچند که تو قوی و شجاعی، باید از آهو بترسی، چرا که شیران بیچاره، خود را به خاطر آن آهو به دردسر انداخته‌اند.

برداشت: زمانی که زندگی به طور ناگهانی به ما ضربه‌ای می‌زند و مرگ را به جلو می‌آورد، بیماری یا مشکلی به وجود می‌آید. در این لحظه، شانس و اقبال نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد و ما ناخودآگاه به استقبال آن می‌رویم و از آن قدردانی می‌کنیم.

برداشت: در روزی که در عالم پیش از آفرینش، ندا و صدای حق بلند شد، به تبریز اشاره شد و کسانی که از ابتدا پاسخ «بلی» دادند، مورد توجه قرار گرفتند.