غزل شمارهٔ ۶۷

برداشت: ای مولا، تو نور زندگی من هستی، چه امروز و چه فردا، روزها و شب‌هایم از تو روشن است. تو زیبا و فرخنده‌ای هستی.

برداشت: تو خودت بسیار پاک و بی‌آلایش هستی، اما پرتو نورت به هر حال چهره‌ای زیبا و دل‌انگیز به نمایش می‌گذارد، چه در حالات خوب و چه در حالات دیگر.

برداشت: وقتی که ابروهایت را به این شکل درآورده‌ای، چه زیبایی‌هایی را خلق کرده‌ای. تو با این کار مرا از عقل و دینم بی‌نصیب کردی، به خاطر آن نقش و زیبایی‌ای که داری.

برداشت: دربارهٔ عشق صحبت می‌کنی، اما آیا می‌دانی این چه حسی است که نه در موقعیت بالا قرار می‌گیرد و نه پایین؟ این چه تله‌ای است که بدون دستان کسی قربانی می‌شود؟ این حالت در میان امواج این دریا چه معنایی دارد؟

برداشت: آیا می‌دانی که معشوق هر موجودی چه ویژگی‌هایی دارد؟ از تو پرسش می‌کند که چرا قدرت نمایی می‌کند و از عرش و تخت عالی‌اش خود را آشکار می‌سازد؟

برداشت: شما در من آتشی ایجاد کردید که جانم را به تلاطم انداخت، به‌طوری‌که می‌خواهم احساسات و زیبایی‌های مختلفی را تجربه کنم و به یک حالات یکتا و بی‌نظیر برسم.

برداشت: بفرست آن عشق را که ساقی همچنان جام باقی را بچرخاند؛ زیرا من از ترکیب و آمیزش آنها اطلاعی ندارم و نمی‌دانم جامش از شراب ناب است یا نه.

برداشت: این جمله به معنای این است که کسی باید رمز و راز خاصی را روشن کند. همچنین اشاره به این دارد که شخصی به نام شمس الدین باید به تبریز برود و نکته مهمی را بگوید. در کل، درخواست و اشاره‌ای به اهمیت کار و سفر به تبریز و ارتباط با شخصی خاص وجود دارد.