غزل شمارهٔ ۶۶

برداشت: ای ساقی، جان من به تو می‌گوید که برای خاطر ننگ و نام، جام بزرگ و باارزشی را در این مجلس فراموش نکن.

برداشت: در این بیت شاعر به دنبال انتقام خون خود است و از ساقی (نوشیدنی‌ساز) می‌خواهد که نوشیدنی خاص و ویژه‌ای برای او و عموم بیاورد. احساساتی از درد و رنج در این سروده حس می‌شود و به نوعی درخواست آزادی و رهایی نیز به چشم می‌آید.

برداشت: جام جلالی را بنوش و از جان و مال خود بگذر. خود را به سخره حلال مخصوصاً مگیر و باده‌ی حرام را مکا.

برداشت: عمل نادرست نادانی تنها یک نام یا ظاهر است. وقتی جان تو آماده و پخته شد، دیگر به دنبال خامی نرو.

برداشت: کسی که از نام و آوازه می‌گذرد، بهتر است که از غم و اندوه خود بکاهد، مانند پرنده‌ای که دور خود را با دام می‌تند.

برداشت: در این تله و در این وعده، فقط از عشق واقعی صحبت کن. از گردش روزگار و خانه‌ات، چشم‌ات را به آسمان بدوز.

برداشت: خودت را درگیر نام‌ها نکن و از آنچه که هستی، احساس شکرگزاری کن. به جای بیان کردن اسامی و ویژگی‌ها، بر روی ذات و حقیقت زندگی تمرکز کن که در پس تمام ظواهر، یک روح و کلام واحد وجود دارد.

برداشت: اگر تو بدون شکل و ظاهر باشی، چه جای نگرانی از نقص و کمبود وجود دارد؟ چرا باید در بند آن باشی که پیامی را به دیگران منتقل کنی؟

برداشت: بیا، ای رفیق نزدیک و صمیمی، این شراب خوشمزه را بگیر و آن‌قدر سرمست و خوشحال شو که در این لحظه هیچ مکانی را نشناسی.

برداشت: برو ای کسی که در راه سفر می‌کنی، به آن خورشید روح‌افزایی که در دور است، سلامی از این دیوانه پرشور ببر.

برداشت: ای شمس تبریزی، از آن می‌های مخصوص فصل پاییز به من بده، لطفاً به من بنده‌ات توجه کن و مرا فراموش نکن.