غزل شمارهٔ ۶۵

برداشت: نگاه کن به ذرات روحانی که از این سرزمین درخشیده‌اند. شاهد این دریا و کشتی‌هایی باش که در این جا در حال جابه‌جایی و حرکت هستند.

برداشت: عذرا و وامق را در آتش عشق ببین، که در این آتش، مردم را مشاهده کن. معشوق و عاشق را ببین؛ آن شاه و آن نشان خاص را نیز در این میان تماشا کن.

برداشت: وقتی که جوهر دریا در آن جا قرار گرفت، نه پنهان شد و نه از شدت آب تر شد. در عوض، آتش در او برافروخته شد و او هم به «لا» و هم به «الا» رسید.

برداشت: وقتی شب فرا می‌رسد و چشمانت بسته است، بی‌صدا و آرام باش. به خودت نبال و بلد نباش که از چیزی ناامید شوی؛ نه از پایین و نه از بالا چیزی نگو.

برداشت: از سرنوشت به گونه‌ای به عقل آسیب وارد شده است که مانند فردی فلج یا بی‌خانمان، عقل نیز در همان وضعیت باقی مانده است.

برداشت: اگر تو در این دنیا هستی، باید خود را در این دریا غرق کنی و به عمق آن بروی، چون این کار برای تو ضروری است، چه امروز، چه فردا.

برداشت: از عمق دریا خجالت می‌کشد، چه فرقی می‌کند که آب و گل باشد یا جان و عقل و دل؛ زیرا بدون او دریا معنا ندارد.

برداشت: این دل چه خیالاتی در سر دارد و این جان چه بیماری‌هایی را احساس می‌کند. این عقل که باید به کارهای مفید و سودمند بپردازد، تو را به چه حالتی دچار کرده و سردرگم کرده است.

برداشت: هیهات، چه خوشبختی و چه زیبایی که از آسمان مانند ابر مروارید فرود آمده است. در میان دنیای شلوغ و پرهیاهو، امن و آرامش به وجود آمده است و نعمت‌های زیادی در این فضا جاری است.