غزل شمارهٔ ۶۳

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت چیزی اشاره دارد که وقتی در معرض دید است، چهره را شیرین و دلنشین می‌کند. اما وقتی آن چیز ناپدید می‌شود، انگار که زیبایی چهره را دزدیده و آن را به حالت ناخوشایند و زشت تبدیل کرده است. به نوعی، این بیت درباره تأثیر حضور و غیبت است و نشان‌دهنده اهمیت آن چیز در جذابیت صورت و زیبایی می‌باشد.

برداشت: وقتی یک لحظه عشق بر چهره‌ات نمایان شود، جهان به هم می‌ریزد و غم پنهان می‌شود. در این حالت، هرگز غم را در چهره‌ات نخواهی دید و شادی بر تو حاکم خواهد شد.

برداشت: اگر این وجود، خود جان است، پس چرا برخی افراد به سختی زندگی می‌کنند؟ بسیاری از افراد وجودی دارند که همانند آتش قادرند به راحتی همه چیز را در هم بکوبند و از بین ببرند.

برداشت: اگر عقل واقعی وجود دارد، پس چرا باید عقل دشمنی داشته باشد که مکر و فریب عقل را در وجود انسان ریشه‌دار کند؟

برداشت: عقل نادرست نمی‌تواند به درستی درک کند، پس از آن نپرس و دلش را آزرده نکن. همان محبت و دانش که استاد در شکل‌‌ها و صورت‌ها دارد، در او نیز وجود دارد.

برداشت: چه لطفی دارد و چه نور زیبا و چه حضوری دارد و در عین حال چه دور است! این وجودی که به روشنی پیدا و در عین حال پنهان است، چگونه می‌تواند این شکل را مطیع و تسلیم کند.

برداشت: در این دنیا، انسان‌ها همچون جان‌های پراندیشه و تحت آزمایش عشق، در حال حرکت و تحول هستند. آن‌ها به نوعی در پی اثبات وجود و زیبایی خود در این عرصه هستند، درست مانند یک هنرمند که تلاش می‌کند آثار زیبایی خلق کند.

برداشت: زمانی که به تبریز رسیدم، از شمس‌الدین پرسیدم درباره‌ آن راز و رمزی که از او مشاهده کرده بودم و باعث شده بود همه چیز را به شکل و صورت ببینم.