غزل شمارهٔ ۶۲

برداشت: بهار فرا رسیده و بهار سلامی برای مستان آورد. او از پیام‌آور خوبان پیامی برای مستان آورده است.

برداشت: سوسن به ساقی از فضایل مستان صحبت کرد و این صحبت باعث شد که آن سرو زیبا هم از سوسن تاثیر بگیرد و به مستان توجه کند.

برداشت: از ابتدا در باغ، حالتی شاداب و پرشور ایجاد شد، سپس وقتی دیگ ناز را دیدند که چطور گل‌های سرخ بر افراشته‌اند، جامی برای مستان آورده شد.

برداشت: ابرهای بهاری با بارش‌های خود، در سرمای زمستان حیله‌ای به کار می‌بندند که باعث می‌شود آرام و بی‌خبر، دل‌های شاداب و سرخوش را به دام بیندازند.

برداشت: خداوند به این نوشیدنی‌دهندگان باده‌ای می‌دهد که باعث فراموشی نام و آبرویشان می‌شود. وقتی نامه‌ی ساقی (باده‌پاش) آمد، دیگر نامی از مستان و وضعیت آنان به میان نمی‌آید.

برداشت: در دل‌های عاشقان آتش عشق و محبت می‌سوزد، زیرا سردی جدایی از معشوق باعث شده که دل‌های شیدا از شدت درد دچار گرفتاری و بیماری شوند.

برداشت: به باغ همیشه سبز وارد شو و بر بام بالا برو، زیرا آن ساقی از درون خانه‌ای پنهان پیامی به میهن‌داران آورد.

برداشت: وقتی زیبا رویان لباس‌های زیبا به تن کردند، به باغ وارد شو و تماشا کن که ساقی چقدر به مستان نوشیدنی و خوشحالی می‌آورد.

برداشت: این بیت به این معناست که بهار زندگی و عشق را برای جان‌ها به ارمغان می‌آورد و در این دوران، ما را به دیدار محبوب می‌کشاند. به این ترتیب، سوالی مطرح می‌شود که از میان تمام نعمت‌ها و خوشبختی‌ها، کدام یک می‌تواند افراد سرمست و شاد را به این حال و مقام برساند.

برداشت: شمس الدین تبریزی به طور ناگهانی خدمتگزار خوشبختی، جامی ویژه مخصوص پادشاهی را به میهمانان ارائه داد.