غزل شمارهٔ ۵۸

برداشت: آن پادشاه به ما نزدیک شده است، بیایید ایوان را زیبا کنیم و برای زیبایی یوسف، بازوها و زحمت‌ها را کنار بگذاریم.

برداشت: وقتی روح به زندگی می‌آید، دیگر نمی‌توان نام روح را پیش آن برد. روح چه فایده‌ای دارد، جز برای قربانی کردن؟

برداشت: در تنهایی و بی‌عشقی، احساس سردرگمی و گم‌شدگی می‌کنم. وقتی عشق به ناگاه به سراغم می‌آید، همانند این است که کوهی بزرگ به تکه‌ای کاه تبدیل می‌شود. این تغییر باعث می‌شود که من به یک نوآوری و تحولی در زندگی‌ام دچار شوم.

برداشت: اگر کسی ترک باشد یا تاجیک، من به او نزدیک‌تر هستم مانند پیوند جان با بدن، اما بدن هیچ‌گاه جان را نمی‌بیند.

برداشت: ای دوستان، به آرامی و با امید بیایید، چه زمانی است که برای فدا کردن خودمان و کمک به همدیگر پیش آمده است. مثل سلیمان، که به قدرت و آرامش نشسته، آمده‌ایم تا شیطان را دور کنیم و به انسانیت کمک کنیم.

برداشت: چرا از جایت تکان می‌خوری؟ چرا بدون دست و پا نمی‌دانی که پرنده‌ای مانند هدهد، راه به سوی قصر سلیمان را پیدا کرده است؟

برداشت: در آنجا دعا کن و خواسته‌هایت را مطرح کن، چون سلیمان همه زبان‌ها را می‌فهمد و از دل همه موجودات خبر دارد.

برداشت: سخن با دست انسان می‌تواند دل را دچار پریشانی کند، اما او (خداوند) می‌فرماید که جمع‌آوری آنچه پراکنده شده است، بر عهده اوست.