مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را
که صد فردوس میسازد جمالش نیم خاری را
دربارهٔ این سروده
این شعر به تعریف و توصیف عشق و زیبایی الهی میپردازد. شاعر با ستایش جمال خداوند و تأثیر آن بر جهان، به بیان احساساتی میپردازد که عشق قادر است مکان و زمان را دگرگون کند و زیبایی را در همه جا پخش کند. او میگوید که عشق الهی، مانند نوری است که زندگی را میبخشد و بهار را به ارمغان میآورد. شاعر همچنین در مورد اینکه چگونه جمال و زیبایی الهی مانند آفتاب درخشیدن دارد و انسانها نمیتوانند جز نقش و نگار او را ببینند، تأمل میکند. او عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی میکند که توانایی تغییر و شکوفایی را در زندگی به همراه دارد. در پایان، شاعر خود را به عنوان قاصدی از شمس الدین تبریزی معرفی میکند و عشق را همچون شمشیری میداند که در دست دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مکانها بیمکان گردد زمینها جمله کان گردد
چو عشق او دهد تشریف یک لحظه دیاری را
خداوندا زهی نوری لطافتبخش هر حوری
که آب زندگی سازد ز روی لطف ناری را
چو لطفش را بیفشارد هزاران نوبهار آرد
چه نقصان گر ز غیرت او زند برهم بهاری را
جمالش آفتاب آمد جهان او را نقاب آمد
ولیکن نقش کی بیند به جز نقش و نگاری را
جمال گل گواه آمد که بخششها ز شاه آمد
اگر چه گل بِنَشناسد هوای سازواری را
اگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودی
اَزیرا آفتی نایَد حیات هوشیاری را
به دست آور نگاری تو کز این دستست کار تو
چرا باید سپردن جان نگاری جانسپاری را
ز شمس الدین تبریزی منم قاصد به خون ریزی
که عشقی هست در دستم که ماند ذوالفقاری را