غزل شمارهٔ ۵۳

برداشت: عشق تو باعث شد که من جامی پر از درد و مشکلات را به دست بگیرم. به تو گفتم که برای تو از نوشیدن شراب خودداری می‌کنم، ای شاه.

برداشت: عشق و دانایی او به من هبه‌ای داد و من به سوی نقاط دور و ناشناخته‌ای کشیده شدم.

برداشت: در یک سو، روح پاک به‌طور پنهانی نزد من آمد و من به سرعت دویدم تا ببینم چه خبر است و اوضاع چگونه پیش می‌رود.

برداشت: گفتم ای سرّ خدا، خود را پنهان کن؛ او شکر و ستایش خدا را به جا آورد و دعاها را خواند.

برداشت: گفتم آیا ممکن است عشقی پنهان وجود داشته باشد که در پس پرده‌ها و زوایای تاریک خود را پنهان کرده باشد، در حالی‌که عشق واقعی باید در میان صفا و روشنی بروز کند؟

برداشت: وقتی عشق به شدت و به طرز ویرانگری در وجود انسان ظاهر می‌شود، عواقب ناگواری در پی خواهد داشت؛ به‌ویژه وقتی به‌گونه‌ای عمیق و جدی در دل و جان انسان نفوذ کند، می‌تواند حتی مانند کوهی عظیم را متلاشی کند.

برداشت: زمانی خوشحال خواهیم شد که آن پادشاه با لبخند به ما بازگردد و با لطفش درها را برای ما بگشاید.

برداشت: می‌گوید اگر در غم و اندوه به سر می‌بری، باید قبل از اینکه به تحت تأثیر قرار بگیری، احساسات و افکار خود را در نظر بگیری.

برداشت: می‌گویم که کجاست آن محبت تو؟ ای بهترین، لطف خود را به من نشان بده، ای که گشایندهٔ بندگان هستی.

برداشت: نوشیدنی‌ها و گل‌ها، شادی و تازگی را به یاد می‌آورند، اما نباید غم‌ها و نگرانی‌های جدید را به خود تحمیل کرد. هرگز نگذار با زیبایی‌های زندگی غم و افسردگی فزونی یابد.

برداشت: می‌گویم ای کسی که درمان و شفا را به هر دوی این جهان داده‌ای، جز لب‌های تو هیچ چیز دیگری برای جانم درمانی ندارد.

برداشت: هر درخت و گیاهی میوه‌ای دارد و به این میوه‌ها می‌توان گفت که نشانی از زیبایی و ارزش دارند. همچنین اشک‌های من هم مانند زری است که نشانه‌ای از عشق و احساسات عمیق من هستند.